<<powrót>>


Historia patrona

Święta Katarzyna pochodziła z Aleksandrii, stolicy Egiptu. O jej życiu nie ma dokładnych wiadomości, jednak była jedną z najbardziej czczonych Świętych. Dlatego do dziś zachowały się liczne legendy o niej. Urodziła się pod koniec
III wieku w rodzinie bardzo zamożnej, niektórzy mówią nawet, że była córką króla, Kustosa (lub Kostusa). Była bardzo piękna i wykształcona. O jej rękę ubiegali się najznakomitsi młodzieńcy, a nawet ponoć sam cesarz. Ona jednak była bardzo wyniosła i dumna i żaden z zalotników nie wydawał się jej odpowiedni. Pewnego dnia Katarzyna spotkała pewnego pustelnika, który opowiedział jej o Jezusie. Kiedy poznała wiarę chrześcijańską, inaczej spojrzała na siebie i zrozumiała swoje błędy. Bardzo żałowała swojej dotychczasowej postawy i powierzchownego oceniania ludzi. Odnalazła pewnego kapłana, który udzielił jej chrztu.


Kiedy niedługo potem obchodzono w Aleksandrii święto pogańskich bożków, Katarzyna również udała się na miejsce obchodów. Nie po to jednak, żeby kłaniać się tym bożkom, ale po to, aby oznajmić, że bogowie pogańscy są tylko ułudą. Był tam obecny cesarz Maksymian. Wezwał na dwór pięćdziesięciu najlepszych w kraju filozofów i mistrzów retoryki, żeby przekonali publicznie Katarzynę o fałszywości jej twierdzeń. Ona jednak podczas dyskusji obaliła ich argumenty w sposób tak błyskotliwy, że wszyscy - według legendy - nawrócili się na chrześcijaństwo i przyjęli chrzest. To oczywiście nie spodobało się cesarzowi. Wszystkich ich skazał na śmierć na stosie. Katarzyna trwała przy nich do końca, wspierając ich, potem jednak i ona została aresztowana i wtrącona do więzienia. Aby odwieść ją od wiary, stosowano najróżniejsze tortury: biczowano ją tak, że całe ciało stawało się jedną raną, przywiązywano do koła, całymi tygodniami głodzono, łamano jej kości. Za każdym razem jednak Katarzyna
w cudowny sposób odzyskiwała zdrowie i siły. W końcu cesarz kazał ją ściąć.

Nie wiadomo, gdzie została pochowana Katarzyna, ale legenda mówi o cudownym przeniesieniu przez anioła jej ciała na górę Synaj, gdzie do dziś mieści się klasztor pod jej wezwaniem, do którego prowadzi 3000 schodków wykutych w skale. W klasztorze tym odnaleziono też najstarszy znany dziś tekst Pisma Św. w języku greckim (Kodeks Synajski). św. Katarzynę zaliczono wraz z Barbarą i Małgorzatą do grupy "trzech świętych dziewic".
W średniowieczu uważana była za jedną z 14 Wspomożycieli - szczególnych opiekunów świata. Przyjęli ją sobie za patronkę dziewczęta, dziewice, stare panny, skruszeni grzesznicy, teolodzy i filozofowie, uczeni, nauczyciele, mówcy, kaznodzieje, literaci, studenci, uczniowie, dzieci szkolne, bibliotekarze, archiwiści, skrybowie, sekretarki, stenografowie, pielęgniarki, kołodzieje, garncarze, tokarze, szlifierze i ostrzyciele noży, młynarze, prządki, żeglarze, kolejarze, garbarze, fryzjerzy, sprzedawcy sukna, drukarze, szewcy, szwaczki, krawcowe, mechanicy, prawnicy, pełnomocnicy, adwokaci, obrońcy i notariusze, ludzie umierający. Jest też patronką uniwersytetów i bibliotek oraz szpitali, wzywamy ją w przypadku migreny, bólu zębów, w modlitwie o znalezienie topielca; jest opiekunką ziemiopłodów.




Hymn do Św. Katarzyny

Pieśń i modlitwa do Św. Katarzyny

 

<<powrót>>

 





STRONA GŁÓWNA

NABOŻEŃSTWA
OGŁOSZENIA

WYDARZENIA
DUSZPASTERZE
DUSZPASTERSTWO
GAZETKA
HISTORIA
CIEKAWE STRONY

BIURO
KONTAKT